Miałem 17 lat, kiedy moja adoptowana siostra oskarżyła mnie o to, że ją zapłodniłem. Nie było żadnych dowodów, pytań, żadnej obrony. Rodzina odwróciła się ode mnie, moja dziewczyna odeszła, nie oglądając się za siebie, a ja zniknąłem, jakbym nigdy nie istniał. Dziesięć lat później ktoś zapukał do moich drzwi. Kiedy otworzyłem wizjer, zobaczyłem ich płaczących, zrozpaczonych. Prawda w końcu wyszła na jaw. Oparłem się o drzwi, wziąłem głęboki oddech… i postanowiłem ich nie otwierać. Niektóre nieobecności to jedyna sprawiedliwość, jaka mi pozostała.

Miałem siedemnaście lat, gdy moja adoptowana siostra powiedziała mi, że zaszła w ciążę.

Nazywała się  Sophie Adler . Ja jestem  Lucas Adler . Mieszkaliśmy razem, odkąd ona miała sześć lat, a ja siedem. Nie byliśmy spokrewnieni, ale przez lata to nie miało znaczenia. Aż do tego popołudnia.

Nie było krzyków. Nie było scen. Tylko zdanie rzucone jak kamień na stół w jadalni.

—Lucas mi to zrobił.

Mama upuściła szklankę. Tata o nic nie pytał. Nikt nie patrzył mi w oczy.

„Czy to prawda?” zapytał mój ojciec, nie podnosząc głosu.

—Nie—odpowiedziałem—. To nieprawda.

Sophie płakała. Drżała. Mówiła, że ​​się boi. Mówiła, że ​​nigdy wcześniej nie odważyła się odezwać.

Nie było żadnych dowodów. Nie było lekarzy. Nie było policji. Tylko natychmiastowa decyzja: jestem winny.

Tej samej nocy poprosili mnie, żebym na jakiś czas odszedł. Moja dziewczyna,  Elena , wysłała mi krótką wiadomość:  „Nie mogę być z kimś takim”.  Nie dała mi szansy na wyjaśnienia.

Wyszedłem z plecakiem i stu euro.

W szkole plotki zrobiły resztę. Przestałem istnieć.

Przeprowadziłam się do innego miasta. Pracowałam przy każdej pracy, jaką udało mi się znaleźć. Nauczyłam się nie wymawiać nazwiska. Nie oglądać się za siebie.

Dziesięć lat później mieszkałem w  Walencji , w małym, ale własnym mieszkaniu. Miałem stałą pracę. Przyjaciół, którzy nic nie wiedzieli o mojej przeszłości.

Pewnej nocy ktoś zapukał do moich drzwi.