Pewnego piątkowego wieczoru niespodziewanie pojawiłem się w domu mojej siostry Eleny. Przyjechałem aż z Walencji, po otrzymaniu alarmującej wiadomości od jednego z jej sąsiadów:
„Coś jest nie tak. Proszę przyjechać jak najszybciej”.
Kiedy zadzwoniłem dzwonkiem, nikt nie odpowiedział. Drzwi były lekko uchylone, więc je pchnąłem – i zaparło mi dech w piersiach.
Elena spała na dywanie.
Skulona w znoszonych, podartych ubraniach. Jej włosy były potargane. Ręce brudne. Wyglądała nie do poznania. To była moja siostra, genialna architektka, która kiedyś porzuciła karierę dla miłości.
Usłyszałem śmiech i głośną muzykę dochodzącą z domu. Do holu wszedł mężczyzna. Daniel. Jej mąż.
Nawet na mnie nie patrząc, wytarł buty o plecy Eleny, jakby była dywanikiem, i powiedział nonszalancko do blondynki za nim, ubranej na czerwono:
„Nie martw się, kochanie. To tylko nasza szalona pokojówka”.
Kobieta się roześmiała.
Nie krzyczałam. Nie płakałam.
Zrobiłam krok naprzód.
W pokoju zapadła cisza.
Rozpoznali mnie od razu. Twarz Daniela zbladła. Uśmiech kobiety zniknął. Elena poruszyła się, budząc się z cichym jękiem.
„Dobry wieczór” – powiedziałem spokojnie. „Daniel, prawda?”
Przełknął ślinę. „Kim… kim ty jesteś?”
„Nazywam się Clara Moreno” – odpowiedziałem. „Starsza siostra Eleny. I prawniczka, która recenzowała umowę kupna-sprzedaży tego domu”.
Podniosłem telefon, pokazując dokument. Daniel zacisnął szczękę. Kobieta się cofnęła. Elena spojrzała na mnie jak na ducha.
„Ten dom nie jest twój” – kontynuowałem spokojnie. „Należy do firmy, którą reprezentuję. Tej samej firmy, która sfinansowała twój upadający biznes, gdy nikt inny nie chciał tego zrobić – pod jednym jasnym warunkiem: moja siostra będzie traktowana z godnością”.
Daniel próbował żartować.
„Przesadzasz. Elena jest niestabilna. Zależy mi na niej.”
„Zaopiekować się nią?” zapytałem, klękając, żeby przykryć Elenę moim płaszczem. „To nazywasz opieką nad nią?”
Kobieta w czerwieni nerwowo szepnęła:
„Danielu… mówiłeś, że wszystko jest pod kontrolą”.
Spojrzałem na nich obu.
„Nic nie jest pod kontrolą. Wszystko zaczyna się dziś wieczorem rozpadać”.
Położyłem zapieczętowaną teczkę na stole.
Nakaz eksmisji. Podział majątku. Oficjalne zawiadomienie o przemocy ekonomicznej i psychicznej.
Daniel cofnął się o krok. Cisza wydawała się ostateczna. To był moment, w którym zdali sobie sprawę, że nie ma wyjścia.
Kontynuuj na następnej stronie
