Tylko ostateczność.

Wyszłam z ich domu zapłakana, a deser leżał nietknięty na stole.

Teraz siedzę znowu sam, w tym samym cichym domu, który kiedyś wypełniał się śmiechem, odtwarzając w pamięci każdą chwilę, która do tego doprowadziła.

Czuję się zdradzony. Pozwolił mi żyć w kłamstwie przez czternaście lat. A teraz odciął mnie od wnuków, z którymi jestem spokrewniony.

Ale w tej ciszy nie mogę zadać sobie trudniejszego pytania.

Czy straciłam rodzinę w chwili, gdy zdecydowałam, że krew jest ważniejsza od miłości?

A jeśli to prawda…

Czy jest za późno, żeby dokonać innego wyboru?