Przez chwilę mój mózg odmówił przetwarzania tego, co widziały moje oczy. Wybuchnąłem krótkim, bez tchu śmiechem, przekonany, że to musi być jakaś okrutna pomyłka.
Wtedy zauważyłem, co leżało obok ciasta.
Mały, biały patyk. Plastikowy. Znajomy.
Pozytywny wynik testu ciążowego.
Świat się przechylił.
Moje palce zdrętwiały, gdy zacisnęłam dłoń na krawędzi biurka. Dźwięki ucichły, zastąpione szumem w uszach. Jake to znalazł – test, który schowałam z tyłu szafki w łazience, za ręcznikami i środkami czystości, licząc – naiwnie – że znajdę czas, żeby wszystko dokładnie wyjaśnić.
Jeszcze mu nawet nie powiedziałam. Nie dlatego, że nie chciałam, ale dlatego, że byłam przerażona.
Przerażeni nadzieją. Przerażeni rozczarowaniem. Przerażeni ponownym otwarciem ran, które latami próbowaliśmy zszyć.
Jake i ja byliśmy małżeństwem od siedmiu lat. Siedem lat miłości, śmiechu i cichego towarzystwa – i siedem lat negatywnych wyników badań, wizyt u lekarzy, uprzejmego współczucia i szeptanych przeprosin w ciemności.
Kiedy lekarze powiedzieli Jake’owi, że jest bezpłodny, coś w nim pękło. Nigdy nie powiedział tego wprost, ale widziałam to w pochyleniu ramion, w sposobie, w jaki unikał rozmów o dzieciach, w przeprosinach za rzeczy, które nigdy nie były jego winą.
„Przepraszam” – powtarzał w kółko. „Wiem, że chciałaś zostać mamą”.
Ale się nie poddałam. Ani w stosunku do niego. Ani w stosunku do nas. I nie w stosunku do możliwości – choćby najmniejszej – że lekarze mogą się mylić.
Nawet nie pamiętam, jak wyszłam z biura. Następną rzeczą, jaką pamiętam, była kurczowa kierownica, z białymi kostkami i łzami rozmazującymi drogę w drodze do domu.
Samochód Jake’a był już na podjeździe.
Serce waliło mi jak młotem, gdy weszłam do środka. W domu panowała napięta atmosfera, jakby wstrzymywano oddech. Jake stał w salonie, krążąc tam i z powrotem, z zaciśniętymi szczękami i twarzą zaczerwienioną od gniewu i bólu.
Ciąg dalszy na następnej stronie//
