Trzy tygodnie później pomogłem Milesowi przeprowadzić się do akademika. Jego szkice pokrywały ściany. Jego podręczniki leżały równo poukładane.

„Nie wiem, jak ci dziękować” – powiedział.

„Już to zrobiłeś” – odpowiedziałem. „Będąc tym, kim jesteś”.

Kiedy jechałem do domu, mój telefon zawibrował, bo dostałem gniewną wiadomość od siostry. Usunąłem ją bez czytania.

Rodzina to nie więzy krwi.

Chodzi o obecność.
Chodzi o to, kto zostaje, gdy wszystko się wali.

Elliott to rozumiał.
Miles to rozumiał.

A teraz – w końcu – ja też.