Następnego ranka dałem występ życia.
Krzątałam się po kuchni, nucąc jakąś melodię i pakując lunch z przesadną normalnością.
„Miłego dnia w szkole, kochanie” – powiedziałem jej, gdy o 7:30 rano zarzucała plecak na ramię
„Ty też, mamo” – powiedziała cicho. Zawahała się w drzwiach, spoglądając na mnie przez ułamek sekundy, zanim wyszła na poranny chłód.
Czekałem.
Piętnaście minut później wsiadłem do samochodu, wyjechałem z podjazdu i skręciłem za róg. Ale nie pojechałem do pracy. Przejechałem trzy przecznice dalej, zaparkowałem sedana za gęstym rzędem przerośniętych żywopłotów w pobliżu parku i wyłączyłem silnik.
Ręce mi się trzęsły, gdy wracałem do domu. Przemykałem przez podwórka sąsiadów, czując się jak przestępca we własnym życiu, chowając się za płotami i drzewami. Serce waliło mi w szalonym rytmie o żebra – łup-łup, łup-łup .
Wślizgnęłam się do domu tylnymi drzwiami, cicho zamknęłam je za sobą i cicho weszłam na górę.
Sypialnia Lily była nieskazitelna. Łóżko było pościelone z wojskową precyzją. Biurko było uporządkowane, a ołówki ustawione według wysokości. To był pokój dziewczyny, która desperacko próbowała kontrolować swoje otoczenie, bo nie była w stanie kontrolować niczego innego.
Gdyby wracała do domu, nie spodziewałaby się mnie tutaj.
Potrzebowałem punktu obserwacyjnego. Szafa była zbyt ryzykowna; gdyby ją otworzyła, natychmiast bym się odsłonił. Mój wzrok powędrował w stronę łóżka.
Z jękiem wysiłku opuściłam się na dywan i wpełzłam pod ramę łóżka.
To był klaustrofobiczny koszmar. Przestrzeń była ciasna, pachniała kurzem i starymi włóknami dywanu. Ciemność drapała mnie w twarz. Wyciągnąłem telefon, wyciszyłem go i sprawdziłem godzinę.
8:15 rano
Leżałam tam, moje ciało było sztywne. Każdy skrzyp osiadającego domu brzmiał jak strzał.
9:00 Nic. Nogi zaczynały mi drętwieć. Zaczęła mnie dręczyć wątpliwość. Jestem paranoiczką, pomyślałam. Jestem szaloną matką szpiegującą swoją niewinną córkę. Pani Greene jest po prostu niedołężna.
9:20 rano
TRZASK.
Dźwięk przekręcanego zamka rozniósł się echem po cichym domu.
Zaparło mi dech w piersiach. Całe ciało zamarło, mięśnie się zacisnęły.
Drzwi się otworzyły.
Kroki.
Ale to nie był ciężki, samotny tupot nastolatka rzucającego torbę. To był cichy, szurający dźwięk. I to nie była jedna osoba.
Rozległy się liczne pary stóp. Lekkie, pospieszne, szeleszczące kroki. Jak myszy chowające się w norze, by uciec przed kotem.
Wstrzymałem oddech, aż poczułem pieczenie w płucach.
„Cicho bądź” – wyszeptał głos.
To była Lily .
Była w domu. Skłamała mi prosto w twarz.
I nie była sama.
Leżałam pod łóżkiem, sparaliżowana, gdy kroki rozbrzmiewały na korytarzu na dole. Deski podłogowe nad salonem skrzypiały pod ciężarem kilku ciał.
Słyszałem głosy. Głosy dzieci. Troje, może czworo.
Głos Lily dochodził ze schodów, władczy, a jednocześnie łagodny – ton, jakiego nigdy u niej nie słyszałam.
„Usiądź w salonie. Trzymaj się z dala od okien. Przyniosę wodę i apteczkę.”
Apteczka pierwszej pomocy?
Odpowiedział jej słaby, drżący głos: „Dziękuję, Lily”.
Ten głos nie należał do przestępcy. Nie brzmiał jak głos awanturnika, który przeskakuje algebrę, żeby zapalić papierosy albo pograć w gry wideo. Brzmiał przerażony. Brzmiał załamany.
Chciałam wyskoczyć, zbiec na dół i zażądać odpowiedzi. Ale instynkt macierzyński, głębszy i bardziej pierwotny niż gniew, kazał mi czekać. Słuchać. Musiałam zrozumieć krajobraz tego sekretnego świata, zanim go zaatakuję.
Przeczytaj więcej na następnej stronie
