„Zabierzemy cię do szpitala, żeby pediatra ją zbadał. Nie wydaje się, żeby jej stan był bezpośrednio zagrożony, ale potrzebuje opieki. Poza tym, tam będziemy mogli z nią spokojniej porozmawiać”.
Zgodziłem się bez zastanowienia. Spakowałem mały plecak z kilkoma ubraniami i pluszową zabawką Lucii – jedyną rzeczą, która zdawała się dawać jej odrobinę otuchy.
Na pediatrycznym oddziale ratunkowym szpitala La Fe zabrano nas do prywatnego pokoju. Młody lekarz delikatnie zbadał dziewczynkę. Jego słowa były jak policzek dla rzeczywistości:
„Jest niedożywiona, ale nie krytycznie. Niepokojące jest jednak to, że nie wykazuje normalnych nawyków żywieniowych dla swojego wieku. To coś wyuczonego, a nie spontanicznego”.
Policjanci spisali zeznania, podczas gdy Lucía, wyczerpana, zasnęła. Próbowałem odpowiedzieć, choć każde słowo sprawiało, że czułem się coraz bardziej winny. Jak mogłem tego wcześniej nie zauważyć? Jak mogłem nie nalegać?
Kiedy skończyli, Clara wzięła mnie na stronę.
—Wiemy, że to trudne, ale to, co dziś zrobiłeś, mogło uratować mu życie.
„A Javier?” zapytałam, czując gulę w gardle. „Myślisz, że…?”
Klara westchnęła.
„Nie wiemy jeszcze wszystkiego. Ale istnieją przesłanki wskazujące na to, że ktoś w jego poprzednim życiu używał jedzenia jako formy kary. Mógł o tym wiedzieć… a mógł nie”.
Zadzwonił mój telefon: wiadomość od Javiera, że dotarł do hotelu w Madrycie. Nie wiedział nic o tym, co się stało.
Policja poradziła mi, abym na razie nic mu nie mówił.
Spędziliśmy noc pod obserwacją. Następnego ranka przyjechał psycholog dziecięcy i długo rozmawiał z Lucíą. Nie rozumiałem wszystkiego, co mówiła, ale wystarczająco, żeby poczuć dreszcz: strach, uwarunkowania i sekrety skrywane o wiele za długo.
A potem, gdy już myślałam, że usłyszałam wszystko, psycholog wyszła z pokoju z poważną miną.
„Muszę z tobą porozmawiać. Lucía właśnie ujawniła coś jeszcze… coś, co zmienia wszystko”.
Psycholog zaprowadziła mnie do małego pokoju obok izby przyjęć. Jej dłonie były splecione, jakby przygotowywała się do przekazania nieuchronnie bolesnej wiadomości.
„Twoja pasierbica powiedziała, że…”, wzięła głęboki oddech, „…że to jej biologiczna matka ukarała ją, odmawiając jej jedzenia. Ale wspomniała też coś o Javierze”.
Ścisnęło mnie w gardle.
„Co ona powiedziała?”
„Że wiedział, co się dzieje. Że widział, jak płacze, że próbował potajemnie ukryć przed nią jedzenie… ale, według dziewczyny, powiedział jej, żeby „nie wtrącała się”, że „jej matka wiedziała, co robi”.
Zamarłam. To niekoniecznie oznaczało, że był w to zamieszany… ale oznaczało, że nic nie zrobił. Nic.
„Jesteś pewien?” zapytałem łamiącym się głosem.
„Dzieci w jej wieku potrafią mylić szczegóły, ale nie tworzą takich wzorców z powietrza. A co najważniejsze: ona mówi to ze strachu. Strachu przed rozczarowaniem kogoś. Strachu przed kolejną karą”.
W mojej głowie rozbrzmiewały słowa Javiera: „Przyzwyczai się”.
Kontynuuj na następnej stronie
