Opadłam na krzesło i zaczęłam się trząść.
„Przez te wszystkie lata” – szepnęła moja ciotka – „była z ciebie dumna. Z każdego egzaminu. Z każdego osiągnięcia. Nosiła twój sukces jak swój własny”.
Płakałam potem przez wiele dni. Nie ciche łzy – gwałtowne, dławiące szlochy, które pozostawiły we mnie pustkę. Każde wspomnienie odtworzyło się z nowym znaczeniem. Jej zmęczone uśmiechy. Jej milczenie. Jej duma, gdy mi się udało.
I moje słowa.
„Idźcie do toalet i je wyczyśćcie.”
Teraz uczę się dwa razy ciężej. Za każdym razem, gdy otwieram teczkę z przepisami, za każdym razem, gdy chodzę na wykład, myślę o niej. Staję się prawnikiem, którym ona nigdy nie miała szansy być – nie dlatego, że jestem genialny, ale dlatego, że mnie wybrała.
Nigdy nie będę w stanie jej przeprosić. Nigdy nie będę w stanie powiedzieć jej, że teraz rozumiem.
Wszystko, co mogę zrobić, to żyć życiem godnym jej poświęcenia i nigdy nie zapomnieć, że osoba, na którą kiedyś patrzyłem z góry, była tą, która dała mi największe wsparcie.
Uwaga: Ta historia jest fikcją inspirowaną prawdziwymi wydarzeniami. Imiona, postacie i szczegóły zostały zmienione. Wszelkie podobieństwo jest przypadkowe. Autor i wydawca nie ponoszą odpowiedzialności za dokładność, dokładność i nie ponoszą odpowiedzialności za interpretacje lub poleganie na nich. Wszystkie zdjęcia mają charakter wyłącznie ilustracyjny.
