Tylko w celach ilustracyjnych
Całe moje ciało drżało. Przez ułamek sekundy… tylko jeden niemożliwie kruchy moment… czułem, jakby Helen wyciągała do mnie rękę z miejsca, do którego ja nie mogłem dotrzeć.
Drżącymi rękami zadzwoniłem pod ten numer.
Młoda kobieta natychmiast odpowiedziała, płacząc. „Tato? Tato, gdzie jesteś? Proszę, potrzebuję pomocy…”
Przełknęłam ślinę. „Nie jestem twoim ojcem” – powiedziałam łagodnie. „Do kogo próbujesz dotrzeć?”
Przez łzy wyjaśniła, że zepsuł jej się samochód na odludziu. Rozpaczliwie próbowała dodzwonić się do taty – ale on niedawno zmienił numer. Kiedy próbowała zadzwonić na stary, kontakt zapisany jako „Tata”… był mną. Bo ten numer kiedyś należał do Helen.
Pocieszyłem ją, czekałem na linii, aż nadeszła pomoc. Potem siedziałem w samochodzie i płakałem aż do wschodu słońca.
Przez kilka sekund tamtej nocy miałam wrażenie, że Helen odnalazła drogę powrotną do mnie – choćby na tyle długą, by przypomnieć mi, że miłość tak naprawdę nigdy nie znika.
