Zgodzili się wykonać test DNA, choć oboje już to wiedzieli.
Wyniki potwierdziły to na 99,99%. Lily Monroe była jego córką.
Kiedy Nathan jej to powiedział, jego głos zadrżał. „Jestem twoim tatą. Przepraszam, że mnie tu wcześniej nie było, ale nigdy już stąd nie odejdę”.
Oczy Lily napełniły się łzami. „W każde urodziny życzyłam sobie taty”.
Nathan mocno ją przytulił. „Wtedy twoje życzenie się spełniło”.
Mijały miesiące, a Nathan się zmieniał.
Skrócił godziny pracy.
Odebrał Lily ze szkoły.
Pomógł w odrabianiu lekcji.
Nawet nauczył się zaplatać jej warkoczyki.
Claire złagodniała, choć ból pozostał. Zaczęli spędzać ze sobą więcej czasu – kolacje, śmiech, krótkie chwile, które powoli zszywały lata.
Pewnej nocy, malując nowy pokój Lily, Claire wyszeptała: „Czuję się tu jak w domu”.
Nathan się uśmiechnął. „Tak jest.”
W końcu wyznał: „Nigdy nie przestałem cię kochać. Po prostu nie wiedziałem, jak cię znaleźć”.
Zawahała się. „Boję się”.
„Ja też” – powiedział, biorąc ją za rękę. „Ale może razem możemy się bać”.
Kiedy Lily skończyła dziewięć lat, zorganizowano jej przyjęcie urodzinowe z motywem motyli.
Gdy wszyscy wyszli, Nathan zaprowadził Claire do altany i uklęknął.
„Osiem lat temu cię straciłam. Potem mała dziewczynka uratowała mi życie i przywróciła wszystko. Claire Monroe, wyjdziesz za mnie?”
Przez łzy wyszeptała: „Tak”.
Lily wybiegła boso, piszcząc: „Mamusia mówi tak! Tatusiowie mówią tak!”
Trzy miesiące później wzięli ślub w tej samej altanie, a Lily rozsypywała płatki kwiatów wzdłuż nawy.
Nathan często myślał o tym dniu na chodniku — o tym, jak upadł, złamany i samotny.
Dziecięca odwaga uratowała mu życie. Miłość kobiety je uleczyła.
Czasami życie nie niszczy cię, żeby cię ukarać. Ono cię otwiera, żeby miłość mogła znaleźć drogę.
Dla Nathana Cartera ta miłość miała niebieskie oczy, blond loki i czerwoną sukienkę — i nazywała go Tatusiem.
