Dom opieki.
Mówili łagodnie, profesjonalnie, jakby próbowali złagodzić słowa. Moja matka zmarła we śnie wcześnie rano.
Pamiętam, jak usiadłam na podłodze, bo nagle nogi odmówiły mi posłuszeństwa. Czterdzieści dni. Tyle jej zostało po opuszczeniu domu. Po opuszczeniu mnie.
Powiedzieli mi, że zostawiła mi swoją roślinę. I notatkę.
Tylko dla przykładu,
odebrałem je kilka dni później. Roślina wyglądała tak samo – zielona, żywa, uparcie rosnąca. List był starannie złożony, a jej pismo staranne i znajome.
„Szukajcie w glebie” – głosił napis.
„Przepraszam. Chciałbym dać ci więcej, ale to wszystko, co mam…”
Ręce mi się trzęsły, gdy przynosiłam roślinę do domu. Poczekałam, aż dzieci pójdą spać, zanim uklękłam na podłodze w kuchni, rozkładając pod doniczką stare gazety. Powiedziałam sobie, żeby niczego się nie spodziewać. To pewnie nic takiego – tylko jej ostatni nawyk, ostatnia, delikatna prośba.
Kopałem powoli, przeczesując palcami chłodną, wilgotną glebę.
Wtedy moja ręka uderzyła w coś twardego.
Zamarłem.
Na samym dnie zakopano trzy małe plastikowe torebki. W każdej z nich znajdowało się kilka złotych monet, zmatowiałych od upływu czasu, ale niewątpliwie prawdziwych.
Trzy torby.
Trójka dzieci.
Siedziałam na podłodze, z brudnymi rękami, z rośliną przewróconą obok mnie, i rozpłakałam się tak mocno, że aż zaparło mi dech w piersiach. Nie miałam pojęcia o istnieniu tych monet. Nie miałam pojęcia, że je oszczędzała – ukrywała – chroniła.
Tylko dla celów ilustracyjnych.
Mogła wykorzystać te pieniądze. Mogła sprawić, by jej ostatnie dni były przyjemniejsze. Mogła poprosić o lepszą opiekę, lepsze jedzenie, a może nawet zostać w domu trochę dłużej.
Ale tego nie zrobiła.
Ciąg dalszy na następnej stronie:
