Mała dziewczynka dzwoni pod numer 911 i mówi: „Powiedział, że nie potrzebuję piżamy”. — Kiedy policjanci widzą łóżko, są w szoku.-nhuy
„To tylko dla bezpieczeństwa” – powiedział szybko. „Ona jest lunatyczką, wychodzi w nocy”.
Jepa gwałtownie odwrócił się w jego stronę.
—Zamknij to.
Todd się zdenerwował.
—To nie tak. Nie rozumiesz.
Mark podniósł rękę niskim, ale autorytatywnym głosem.
—Proszę się odsunąć, panie.
Todd zawahał się, po czym zrobił, co mu kazano, cofając się z marsową miną. Ręka Marka zawisła nad szyfrem, gotowa go odblokować, podczas gdy Jepa podszedł i ostrożnie zamknął zasuwkę.
Brzęk metalu rozległ się głośno w cichym korytarzu. Kiedy drzwi się otworzyły, pokój po drugiej stronie był ciemny i cichy. Emma siedziała na podłodze obok łóżka, z kolanami podciągniętymi do piersi, ściskając telefon w obu dłoniach, jakby był to jedyny solidny przedmiot na świecie.
Miała na sobie za dużą koszulkę, która opinała jej ramiona. Jej policzki były mokre od łez, a oczy czerwone i szeroko otwarte, gdy intensywnie wpatrywała się w funkcjonariuszy.
Mark natychmiast przykucnął i złagodził swój głos.
—Cześć Emma, wszystko w porządku?
Za nią łóżko zajmowało prawie cały pokój. Nie było to małe, przytulne łóżko ze zdjęć na ścianie. To miało wysokie, wyściełane boki, grube szczebelki i pasy mocujące materac. Pościel była biała i wykrochmalona, co nadawało zestawowi klasyczny, surowy wygląd.
Twarz Jepy była blada.
„Co to, do cholery, jest?” – wyszeptał.
Todd mówił szybko i w sposób obronny.
To dla jej bezpieczeństwa. Ja to zbudowałem. Widziałem coś podobnego u dzieci z napadami padaczkowymi. Wypada z łóżka. Próbowałem jej pomóc.
Ale tam, z płaczącym dzieckiem na podłodze i zamkniętymi drzwiami za nimi, wyjaśnienie zabrzmiało pusto. Jepa wyjął telefon i zaczął robić zdjęcia.
Mark ostrożnie poprowadził Emmę w swoją stronę, ustawiając się między nią a łóżkiem. Wrócił na korytarz i podniósł radio. Jego głos był stanowczy, ale powaga, która go charakteryzowała, była nie do pomylenia.
— Centrala, tu Harris. Wygląda na to, że wokół grządki z ananasami zamontowano system zabezpieczający, a w drzwiach znajduje się zamek zewnętrzny. Prosimy o kontakt z Służbą Ochrony Dziecka (CPS) i natychmiastową pomoc medyczną.
Na końcu korytarza Emma chwyciła się za rękaw i trzęsła się, gdy ciężar sytuacji przytłoczył cały dom.
Tego wieczoru, zanim pojawiły się fajerwerki, autobus i głosy wypełniające dom, wieczór wydawał się Emmie niemal normalny.
Siedziała ze skrzyżowanymi nogami na podłodze w salonie i kolorowała grube, czarne linie, niczym w kolorowance, podczas gdy w tle cicho szumiał telewizor.
Lampa za sofą rzucała ciepłe żółte światło na dywan. Przez chwilę udawała, że wszystko jest tak jak przed wypadkiem. Zanim światło stało się dziwne.
Todd szedł za nią przez dom, jego buty tupały ciężej niż zwykle. Emma aż sapnęła, gdy zatrzymał się i wyszedł z jej pokoju.
Usłyszał szelest drewna szurającego po ziemi. Głuchy odgłos czegoś, co upadło na ziemię. Kiedy się rozejrzał, żołądek mu się ścisnął.
Rama jego zwykłego łóżka była opuszczona, niezgrabnie obijając się o ścianę. Na jej miejsce Todd wciągnął coś wysokiego i znajomego, którego boki wznosiły się wyżej, niż kiedykolwiek sięgał jego materac.
