„To duża odpowiedzialność.”

„Ona jest niesamowitą matką” – powiedziałem. „A jej syn… jest wyjątkowy”.

„Jestem pewna, że ​​doceni pomoc” – odpowiedziała moja mama.

Nigdy więcej nie wypowiedziała imienia Anny.

Kilka tygodni później i tak ich sobie przedstawiłem. Mała kawiarnia. Anna przyszła spóźniona, zdenerwowana, z synem Aaronem trzymającym ją za rękę. Moja matka przywitała ją uprzejmie – bez serdeczności.

Zadała Aaronowi jedno pytanie.

„Jaki jest twój ulubiony przedmiot?”

“Sztuka.”

Przewróciła oczami i ignorowała go do końca wizyty. Kiedy przyszedł rachunek, zapłaciła tylko za siebie.

W samochodzie Anna cicho powiedziała: „Ona mnie nie lubi”.

„Ona cię nie zna” – odpowiedziałem.

„Ona nie chce.”

Dwa lata później powiedziałem matce, że się jej oświadczyłem.

„Jeśli się z nią ożenisz”, powiedziała beznamiętnie, „nigdy więcej mnie o nic nie proś. Wybierasz takie życie”.

Czekałem na wątpliwości. Nigdy nie nadeszły.

Więc odszedłem.

Pobraliśmy się z Anną w prosty sposób – lampki choinkowe, składane krzesła, szczery śmiech. Przeprowadziliśmy się do małego mieszkania na wynajem z lepkimi szufladami i drzewkiem cytrynowym. Aaron pomalował swój pokój na zielono i zostawił odciski dłoni na ścianie.

Pewnego dnia, będąc w sklepie spożywczym, spojrzał w górę i zapytał: „Tato, czy możemy kupić płatki piankowe?”

On nie zdawał sobie sprawy z tego, co powiedział. Ja tak.

Tej nocy płakałam – nie z powodu straty, ale dlatego, że radość i smutek w końcu zrobiły sobie miejsce.

Zbudowaliśmy spokojne życie. Odwożenie dzieci do szkoły. Nocne zmiany. Kreskówki w soboty. Kubki nie do pary. Skarpetki przesuwające się po podłodze w salonie.

Moja matka nigdy nie zadzwoniła.

Aż pewnego wieczoru tak się stało.

„Tak więc takie życie wybrałeś.”

“To jest.”

Continue on next page